U Srbiji je prvi put obeležen 1914. godine, svega pet godina nakon prve proslave Dana žena u Njujorku, 28. februara 1909. U Srbiji je obeležavan javnim manifestacijama još 1914. godine, dok je kao zvaničan praznik prihvaćen posle Drugog svetskog rata.
Ujedinjene nacije su tokom sedamdesetih godina 20. veka postupno prihvatile 8. mart kao međunarodni Dan žena, da bi Generalna skupština Ujedinjenih nacija 1977. godine pozvala države da ga usvoje kao praznik posvećen pravima žena. Pre toga, feministički pokret na Zapadu prihvatio je ovaj datum, koji je prvobitno bio praznik levice.
U nizu zemalja 8. mart je državni praznik i neradan dan, ponegde samo za žene, kao u Kini. Kao praznik obeležava se u velikom broju država – od Čilea i Brazila, preko Portugalije, Italije, Rusije, Kine i Vijetnama, do Angole i Kube. Istovremeno, i u zemljama u kojima nema službeni status praznika dosledno se obeležava kao Dan žena, prilika za podsećanje na neophodnost ravnopravnosti polova.
Osnovna namera obeležavanja jeste insistiranje na prevazilaženju diskriminacije, stereotipa i neravnopravnosti u svim sferama života – od porodičnih do radnih odnosa, uključujući i jednake plate za isti posao. Izvorno, 8. mart je pre svega bio prilika za poziv na ravnopravan politički status žena, počev od prava glasa.
Dan žena prvi put je obeležen u Sjedinjenim Američkim Državama, u Njujorku, 28. februara 1909. godine, kao Nacionalni dan žena. Manifestaciju je organizovala Socijalistička partija SAD, a idejni tvorac bila je Tereza Malkiel (1874–1949), pisac, radnička aktivistkinja i borac za ravnopravnost žena.
U to vreme pripadnice ženskog pokreta koje su se aktivno zalagale za ravnopravnost polova, pre svega za pravo glasa i učešće u političkom životu, nazivane su sufražetkinjama, od engleske reči „suffrage“, što je često bilo praćeno omalovažavanjem.
Tokom Prvog svetskog rata, kada su sufražetkinje bile aktivne u podršci ratnim naporima Britanije, ženama je u Ujedinjenom Kraljevstvu priznato delimično pravo glasa, dok je deset godina kasnije ono postalo opšte. Dve godine potom, 1920. godine, opšte pravo glasa prihvaćeno je i u Sjedinjenim Američkim Državama, iako je prethodno već bilo uvedeno u pojedinim saveznim državama.
Tokom održavanja Međunarodne konferencije socijalista u Kopenhagenu 1910. godine, uoči skupa Druge socijalističke internacionale, pojavila se inicijativa da se Dan žena ubuduće obeležava svake godine. Stotinu delegata iz 17 zemalja izglasalo je tada predlog o usvajanju novog praznika, najviše zalaganjem Klare Cetkin, Katinke Dunker i Paule Tide, socijalističkih aktivistkinja iz Nemačke.
Insistiralo se pre svega na ravnopravnosti u političkom životu – pravu glasa i kandidovanja. Ipak, tada još nije bio određen tačan datum obeležavanja Dana žena.
Već naredne godine, 19. marta 1911, Dan žena obeležen je u više zemalja, najviše u centralnoj Evropi – u Nemačkoj, Švajcarskoj i Danskoj. Posebno brojne manifestacije tom prilikom održane su i na prostoru Austrougarske. U Sjedinjenim Američkim Državama te godine Dan žena obeležavan je poslednje sedmice februara.
Koliko je poznato, Dan žena je 8. marta prvi put obeležen u Nemačkoj 1914. godine, verovatno kao sticaj okolnosti, pošto je taj datum te godine pao u nedelju. U Rusiji je Dan žena prvi put obeležen 1913. godine, i to poslednje subote februara.
Izbor datuma 8. mart najčešće se povezuje sa sećanjem na protest tekstilnih radnica u Njujorku 8. marta 1857. godine. Kao zvanična manifestacija, međutim, ovaj praznik je najpre postao značajan u Rusiji, gde je 8. marta 1917. godine štrajk tekstilnih radnica u Petrogradu označio početak događaja koji su doveli do Februarske revolucije i pada carizma.
Nove revolucionarne vlasti prihvatile su 8. mart kao datum obeležavanja Dana žena, na inicijativu Aleksandre Kolontaj (1872–1952). U Sovjetskom Savezu Dan žena je od tada imao status praznika, a od 1965. godine postao je i neradan dan.
Po uzoru na sovjetski model, Dan žena je potom prihvaćen u zemljama Istočnog bloka, kao i u Kini, Vijetnamu i Kubi, odnosno u državama koje su sledile politički i društveni model Sovjetskog Saveza.
Zbog toga je sve do kasnih šezdesetih godina Dan žena često doživljavan kao ideološka manifestacija. Suštinska promena nastupila je kada je feministički pokret na Zapadu prihvatio 8. mart kao Dan žena.
Konačno, nakon što je Generalna skupština Ujedinjenih nacija 1977. godine pozvala države sveta da usvoje 8. mart kao praznik posvećen pravima žena, Dan žena je i zvanično postao globalno prihvaćen.
