Srpska pravoslavna crkva i vernici danas obeležavaju Ivanjdan, praznik rođenja Svetog Jovana Krstitelja, jednog od najpoštovanijih svetitelja u hrišćanstvu. Njegovo ime vezuje se za krštenje Isusa Hrista na reci Jordanu, čime je, prema hrišćanskom verovanju, označen početak Novog zaveta i propovedi hrišćanske vere.
Sveti Jovan je svetitelj čiji se spomen tokom godine obeležava više puta – praznuju se njegovo rođenje, Usekovanje glave, Sabor Svetog Jovana, kao i tri obretenja njegove časne glave. U srpskom narodu posebno se poštuje kao zaštitnik kumstva i pobratimstva.
Pored verskog značaja, Ivanjdan je sačuvao i brojne narodne običaje koji potiču još iz prethrišćanskog perioda, kada se obeležavao vrhunac letnjeg sunca i početak žetve. Praznik je poznat i kao „devojački praznik“, jer ga prate brojni običaji namenjeni devojkama i ženama.
Među najrasprostranjenijim običajima su pletenje venaca od ivanjskog cveća i lekovitih trava, kojima se kite kuće radi zdravlja i blagostanja ukućana. U pojedinim krajevima Srbije žene koje žele potomstvo provlače se kroz vence od jovanove trave, dok neudate devojke sade žito verujući da njegov izgled na Petrovdan može nagovestiti udaju.
Narodno predanje kaže i da devojke na Ivanjdan mogu sanjati budućeg supruga ako uveče pod jastuk stave ogledalce i poslednji zalogaj doručka koji su sačuvale tokom dana.
Nekada su se uoči Ivanjdana na brdima palile ivanjske vatre, oko kojih se igralo i pevalo, a običaj branja lekovitog bilja zadržao se do danas, jer se veruje da ono ubrano na ovaj praznik ima posebnu moć.
Prema narodnom verovanju, tri dana pre i tri dana posle Ivanjdana ne ulazi se u vinograd, jer se smatra da ga u tom periodu čuva Sveti Jovan. Kako praznik uvek pada u vreme Petropavlovskog posta, na Ivanjdan se posti.
